Vreugdekrant

Aan tafel bij Marijke – Matteüs 23,1-12

 

Terwijl we naar Marijke reden doken onderweg hier en daar plassen op daar waar voordien zelden water te zien was. Drassige weiden en tuinen zijn ontstaan, het bewijs dat de natuur zo stilletjes verzadigd raakt met het regenwater. Het heeft goed gedaan, de waterreserves zijn op de meeste plaatsen goed aangevuld. We zijn klaar voor een zonnige zomer…
Bij Marijke aangekomen werden we vriendelijk ontvangen, maar op een iets andere manier dan anders. Door het coronavirus gaven we uit respect voor elkaar deze keer geen kusjes of knuffels en hielden we afstand. Toch wel moeilijk, als dat niet in je gewoonte ligt…
Even de handen wassen en dan werden de gerechtjes opgewarmd en de tafel gedekt.
Na het zingen van het lied ‘Laudate dominum‘ konden we van al het lekkers proeven. Het was wel vastentijd, maar vanavond waren we hier samen met de Heer en elkaar en was het dus feest…
Allerhande gespreksstof kwam aan bod. Er werd o.a. gesproken over het coronavirus en de impact ervan op ons dagelijks leven evenals over het lekkere eten en de bereiding ervan.

Na het afronden van ons gesprek en het afruimen van de tafel was het tijd om het stil te maken. Het evangelie Matteüs 23,1-12 werd gelezen en we vertelden elkaar wat ons raakte:

De schriftgeleerden en de Farizeeën hebben plaats genomen op de leerstoel van Mozes.

  • Jezus zegt dat Hij niets komt veranderen van de wetten maar Hij voegt er iets aan toe
  • Je hebt maar 1 leraar, de Christus…
  • Marijke zegt: “Ik vind het wel goed te doen en te onderhouden alles wat zij (schriftgeleerden en Farizeeën) zeggen en niet hun handelen als maatstaf te nemen.” Het is de kunst om vast te houden aan wat er gezegd is en wat goed is, zodat we het kind niet met het badwater weggooien…
    • Echtheid: > woorden overeenkomen met daden…
    • Nederigheid: > loslaten van het wereldse
      > loslaten van het ego (wie ben ik,  wat doe ik, wat bezit ik)
      > vanuit uw hart op zoek gaan naar Zijn liefde en die met een
      echtheid als broeder of zuster uitdragen naar de anderen…

Uit het inleidingswoord :

  • Beken eerlijk je fouten ⇒ pas dan geldt: want al zijn ze rood als scharlaken,
    zij zullen wit worden als sneeuw…

Uit het voorwoord:

  • De christen zal de nederige dienaar van zijn broeders zijn
    Dit doet denken aan het evangelie van Johannes 15, 9-17 waarin Jezus zegt :
    “Dit is mijn gebod, dat gij elkaar liefhebt zoals Ik u heb liefgehad. Als gij mijn geboden onderhoudt zult gij in mijn liefde blijven, gelijk Ik, die de geboden van mijn Vader heb onderhouden in zijn liefde blijf.”
  • Christus zegt : Ik vertel jullie al deze dingen omdat Ik wil dat jullie dezelfde vreugde voelen zoals Ik.

Uit het nawoord:

  • U bent allen broeders / zussen van elkaar allen gelijk
    met 1 Vader en 1 leraar, Christus

Er werd ook opgemerkt:

  • Deze tijd doet ook terugdenken aan jeugdjaren, aan Aswoensdag en vastentijd met een aantal regels waar je jezelf aan moest houden in verband met wat en hoeveel eten…
    Vandaag hebben we van een lekkere maaltijd genoten, samen met elkaar, uitkijkend naar een mooie Pasen…

Het evangeliegesprek werd beëindigd met het lied ‘Neem mij aan zoals ik ben’. Maar nog net daarvoor werden we door Marijke erop attent gemaakt dat het vandaag de 8ste verjaardag van de Verijzenisviering van Pater Bob Jansen S.J. was…

Na het afwassen namen we op dezelfde respectvolle manier afscheid van elkaar: van op afstand zwaaiden we naar elkaar, allen met een glimlach op ons gezicht. Het was weer een liefdevolle verbonden bijeenkomst met de Heer en elkaar…

Lieve groeten,
Petra

“Maak Jezus blij”

Verslag Kinderweekend 22 en 23 februari 2020

“Maak Jezus blij” was het thema van het kinderweekend in samenwerking met de gemeenschap “Zaden van het Woord”. En we hebben Jezus blij gemaakt. Op zaterdag mochten we 19 kinderen tussen 4 en 11 jaar ontvangen in Tongeren en op zondag waren er nog 9 kinderen aanwezig. Het was een geweldig weekend waar “Samen in Vreugde” werkelijk aanwezig was. Samen, samen met Hem, met de kinderen en met de gemeenschap. En de vreugde… die was voelbaar bij zowel kinderen als volwassenen.

Catechesemomenten werden afgewisseld met aangepaste knutselmomenten en ontspanning. De kinderen leerden bidden op de wijze van Paus Franciscus met de vingers van een hand. Ze leerden wat echte vriendschap is dankzij “Storm op het meer” en ook Franciscus van Assisi en Clara hebben geen geheim meer voor onze groep. Tijdens de Eucharistieviering op zaterdag in de kapel mochten wij als volwassenen een levensles ontvangen van de aanwezige kinderen: het werd stil in de kapel… Laten we als ouders dan ook een goede herder zijn voor onze kinderen net zoals Jezus dat is voor ons.

Op de link vinden jullie nog tal van filmpjes en foto’s die dit weekend gemaakt werden. Opgelet, alvorens te klikken op de link moeten we jullie wel waarschuwen: het kan aanstekelijk werken! Foto’s en filmpjes: https://photos.app.goo.gl/PPi8NprGigRyoqr28

We danken de gemeenschap “Zaden van het Woord” van harte voor dit fijne kinderweekend en kijken al uit naar de editie 2021.

Zuster Jeanne Devos in Hasselt

26 januari 2020

DSC03164

Vandaag was Zuster Jeanne Devos, met haar nichtje Julie Hendrikx, in Hasselt bij Samen in Vreugde, christenen in weer en wind. Berty leidde het tweetal in, door te vertellen hoe hij Jeanne Devos en haar beweging had leren kennen. “Ik las haar boek, en voelde immense hoop. Een paar hoofdstukken later voelde ik schaamte. Ze beroerde me en liet me dingen zien over mijn eigen leven.” Op zijn uitnodiging was ze vandaag in Hasselt.

Haar nicht Julie schreef het boek dat vandaag werd voorgesteld: “Alsof de Weg ons zocht.” Tante en nicht wisselen elkaar af in een boeiend verhaal.
Voor ons zit een dame met internationale erkentelijkheid, die op wereldvlak van betekenis is. Ze zit er zelf zeer bescheiden bij. Ze is 85 jaar, op rust in Heverlee, maar geeft een erg kranige indruk.

Toen Zr. Jeannes nicht Julie als kind tijdens een Paasmis de woorden hoorde: “Voor hen die weerloos zijn in de handen van de mensen”, bleef deze zin hangen. Ze begreep er niets van. Hoe kan iemand weerloos zijn in de handen van de mensen?” Zelf was ze geadopteerd op 2 jarige leeftijd door de zus van Zr. Jeanne. Zr. Jeanne is dus haar tante. Julie leidde een goed, Vlaams leven. Pas later, toen zij zelf op bezoek was in haar geboorteland, India, besefte ze de draagwijdte van die woorden: “Zij  die weerloos zijn in de handen van mensen… “ kreeg plotseling een vervolg. “… zij staan nergens en worden uitgebuit.” Ze besliste dat ze “ooit” IETS zou terugdoen voor haar land India; voor de kansen die zij gekregen had van het leven.  Met het schrijven van dit boek, over haar tante Jeanne, voegt ze de daad bij het woord.

Ze weet dat het mogelijk is om vanaf de rand van de maatschappij, een beweging te starten die invloed heeft op de hele wereld. Om anderen een hart onder de riem te steken en aan te moedigen, schreven Julie en Zr. Jeanne dit boek.

Zr. Jeanne werd getroffen door het onrecht in India. Ze besloot haar zorg en aandacht te richten op het verborgen leed van het uitgebuite huishoudpersoneel. In deze groep van mensen kwamen drie noodkreten samen: onderdrukking van de vrouw, onbetaald werk én seksueel misbruik.  Ze startte met een kleine vergadering van een paar mensen. “Hoe gaan we dit onrecht aanpakken?”
Telkens opnieuw zag ze de uitdaging van iedere dag. Die pakte ze aan, niet wetende waar ze zou uitkomen. Gaandeweg ontmoette ze mensen, kreeg haar werk een gerichter doel en een zekere structuur. Juist door dag na dag haar taak op te nemen, werd de weg, het doel van haar beweging uiteindelijk ook voor haar, zichtbaar. Ondertussen heeft ze het voor mekaar gekregen dat bij de International Labor Organisation op de Conventie van Genève, na dagen van discussiëren (vooral door de machtshebbers!), de wet wordt goedgekeurd: huisarbeid wordt voortaan wereldwijd erkend als arbeid! Huisarbeiders, vooral vrouwen en kinderen, hebben voortaan RECHTEN:  ze werken contractueel, ontvangen een loon in cash, zijn beschermd tegen misbruik… Het duurt echter nog jaren, eer alle landen (en zeker India) deze conventie ook echt in de eigen wetgeving hebben geïmplementeerd.

Zr. Jeanne vertelt dat het groeien en verspreiden van de beweging ligt in de kracht van de armen, van de vrouwen en van de kinderen, met een uithoudingsvermogen.
“Als we het samen doen, dan KAN het!”, is haar leidmotief.
Ze heeft zichzelf nooit alleen verantwoordelijk gevoeld. “Samen gaan we dit aanpakken…”, zei ze steeds weer.

De kern van haar verhaal ligt in het erkennen van ieder mens ALS MENS. Het laten voelen dat ieder mens waardevol is. Huisarbeidsters voelden zich NIETS. Ze werden als slaven behandeld, verdienden vaak alleen afgedankte goederen, werden uitgebuit en misbruikt. Alle jonge vrouwen wilden stewardess worden… Toen ze de jonge vrouwen kon laten voelen dat zij nét hetzelfde deden: eten maken, dit opdienen, opruimen, iedere dag weer opnieuw beginnen, voelden deze zich erkend. “Ik ben van betekenis…” Bij het voelen van de eigen betekenis, de eigen trots, begint iedere doorbraak.
Iemand die zich gewaardeerd voelt in zijn werk, voelt zich veel beter in zijn vel. Hij/zij creëert een betere sfeer op het werk én thuis.  Zo ontstaat een vredesbeweging VANUIT rechtvaardige arbeid.

Een eerste pijler van haar werk is: VERZET.
Remco Campert zegt daarover: “Verzet is jezelf een vraag stellen en die dan aan anderen stellen…”
Jeanne vroeg zich af: “Dit misbruik van deze vrouwen, is dat normaal? Is daar niets tegen te doen?” Ze stelde die vraag aan haar medezusters. Zo kwam de bal aan het rollen.
Heel haar verhaal is trouwens een mooi voorbeeld van “geweldloos verzet”. Net zoals Martin Luther King letterlijk ging zitten met een groep van mensen, of een stille mars hield, is ook Jeanne bij haar groep vrouwen gaan zitten, rond een politieauto. Een vrouw werd valselijk beschuldigd van juwelenroof, en dat liedje kon niet doorgaan… Dus zette ze zich bij de groep van 100 vrouwen.

De tweede pijler is HOOP.
Tagoré: “Vertrouwen is de vogel die het licht al voelt én al zingt… als de dageraad nog duister is…”
Wie hoop heeft, gaat altijd verder. Ook al is het eindresultaat nog niet in zicht.

Haar derde pijler is VORMING, INFORMATIE.
Door vorming te geven, geef je mensen hun eigenwaarde weer. De meesten willen een stiel leren. Maar ook leren lezen en schrijven, is een recht.

DSC03147

Ze vertelt over de groei van de beweging, over de kracht van de jongerenwerking.
Maar evengoed over haar tegenslagen. “Wanneer een verkrachte jonge vrouw op een goede manier voor de rechter wordt verdedigd, wanneer er voldoende en goede getuigen zijn, en de dader wordt toch vrijgesproken, dan wéét je dat de rechter is omgekocht. Dan zakt de moed je in de schoenen.”
Ze praat dan met haar gemeenschap, laat zich leiden door het evangelie, zoekt kinderen op, of … maakt een grote kastrol soep! Telkens loste de mismoed op en maakte plaats voor kracht en moed. Ze laat zich leiden door de woorden van het evangelie: “Sta op en GA!”. Ze vertaalt dit als: “Blijf niet bij de pakken zitten. Neem uw verantwoordelijkheid op en breng het over op anderen!”

Een groepje jongeren tussen de 8 en 16 jaar had een eigen jongerenwerking. Ook zij dachten na over rechtvaardigheid rond werk. Toen zij een mooie som van 50 euro ontvingen, kozen zij er samen voor om met z’n allen met de trein naar de hooggeplaatsten te gaan. “Wij gaan hen daar vertellen dat het zo niet meer kan. Zij moeten weten dat wij worden uitgebuit.”
Spontaan zie ik de jongeren van bij ons: Anuna De Wever, (en wat verder:) Greta Thunberg. Ook zij staan op, verplaatsen zich en geven aan de hooggeplaatsten, steeds opnieuw, dezelfde boodschap: “Moeder aarde wordt uitgebuit ! Stop daarmee. Zorg voor een gezonder evenwicht. Stop met het uitbuiten van deze vrouw. Zonder deze vrouw (de aarde), staan we NERGENS!”
Geweldloos verzet op vele fronten.

Jeanne Devos wil de kracht van SAMEN bundelen TEGEN de MACHT van de wereld.
Ze heeft een heel grote steen verlegd in, wat er wereldwijd aan het gebeuren is: mensen verzetten zich tegen machtsmisbruik. Het is gedaan met uitbuiting. Mensen nemen het niet meer.

Wat ik het meest onthoud van haar uiteenzetting, is:
Doe vandaag wat mogelijk is. En iedere dag komen er weer andere mogelijkheden.

Aan tafel bij Marijke – 14 januari 2020

Deze avond bracht ‘de wind’ ons door de donkere nacht tot bij Marijke. Onderweg zagen we sporadisch nog enkele overgebleven kerstlichtjes heen en weer waaien. Voor vele mensen zijn de kerstdagen voorbij. Alhoewel de kersttijd nog loopt tot 2 februari, tot hij afgesloten wordt door het christelijk feest ‘Lichtmis‘.

Aangekomen bij Marijke werden we vriendelijk ontvangen door een vreugdevriendin. Marijke zelf en nog een paar ‘Samen in Vreugde-gangers’ waren nog onderweg. Geen probleem, wij konden al naar binnen en begonnen onze gerechtjes op te warmen en de tafel te dekken.

Toen iedereen er, was genoten we, na het zingen van ‘Ubi caritas’, van al het lekkers. Deze avond maakte ik kennis met een ‘chef-kok-vreugdevriend’. Blij je te leren kennen! Hij maakte voor ons een heerlijke aperitief waar we mee toostten op ‘Samen in Vreugde-vriendschap‘. Hij had ook gezorgd voor enkele andere culinaire bereidingen. Lekker!

Het gesprek aan tafel ging aanvankelijk over de bereiding van de gerechtjes. Maar ook andere onderwerpen kwamen aan bod. Zo werd er verteld over het idee dat aan het groeien is om de tuin van Marijke te vernieuwen op een ecologische en bijzondere wijze. De manier van werken in kwekerij Mouws (het onderwerp van een voorbije donderdagsamenkomst), die streeft naar natuurlijke kweekwijze, spreekt hierbij zeker aan.

Na de maaltijd maakten we het stil. Vier kaarsjes brandden rond een liefelijk vaasje met viooltjes. Het evangelie van Marcus (1, 21-28) werd gelezen en we deelden met elkaar wat ons raakte:

  • Jezus’ innige verbondenheid met God de Vader -> = Zijn gezag
    • Waar Hij als leraar optrad, waren de mensen buiten zichzelf van verbazing over zijn leer, want Hij onderrichtte als iemand die gezag bezit.
  • Soms hebben we zelf veel overtuigingen, een vast stramien
    • loslaten, terug met ‘open mind bekijken…
    • Ons hart openstellen, kijken in verbondenheid met de Vader..
    • Het leven is een gave -> afstemmen op die gave…
  • Vragen voor gebed -> is niet bidden om gezag, maar om verbondenheid met de Vader…
  • Brood delen -> Lichaam van Christus -> word zoals Jezus...
  • Jezus haalt het kwaad weg bij die man. Hij stuurt die man niet weg. De man zelf op zich is goed.
    • Je bent veel meer dan wat je doet of gedaan hebt. Je bent dierbaar…
  • Het kwade zelf verjagen -> Door Christus’ hulp in te roepen.

Vanuit dit evangelie blijven streven naar :

  • Een gevoel van verbondenheid binnen Samen in Vreugde is het werk van God de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.
  • Het verlangen om een levende geloofsgemeenschap te zijn die tussen de mensen staat…

We beëindigden het evangeliegesprek met het lied ‘Neem mij aan zoals ik ben’.

Verbonden met Hem en met elkaar, weer wat gegroeid als geloofsgemeenschap, gingen we bemoedigd terug naar onze eigen leefomgeving…

Lieve groetjes van Petra

 

Aan tafel bij Marijke – Matteüs 21, 28-32

Tien klapstoeltjes waren in het koffer van de auto geladen en mochten mee naar Marijke. Ze zijn nodig om dienst te doen aan de gevangenispoort te Hasselt waar thuisfront zal doorgaan. Tijdens de rit klapten ze bij iedere draaibeweging zachtjes tegen elkaar. Het waren net kerstbelletjes waardoor een blij gevoel naar boven kwam. Bij aankomst stond Marijke al in de deuropening om me te verwelkomen. Ik was wat later en iedereen was nieuwsgierig naar het gerechtje dat ik bij me had. De anderen hadden al voor een voorgerechtje en een aantal nagerechtjes gezorgd. En ik had een hoofdgerecht bij me, kwam dat even goed uit! Vlug opwarmen en we konden aan de al mooi gedekte tafel!

Na het lied ‘Laudate dominum’ mochten we van al het lekkers genieten en gingen we in gesprek met elkaar. Er werd o.a. verteld over het brandden van een kaarsje door meer dan 2000 personen afgelopen zondag in de Sint-Quintinus kathedraal te Hasselt, waar mensen van ‘Samen in Vreugde’ mee de kaarsjes hebben uitgedeeld. Prachtig! Over Zuster missionaris Jeanne Devos die zich al meer dan 50 jaar inzet in India tegen de armoede die er vooral vrouwen en kinderen treft. In 2005 werd ze voorgedragen voor de Nobelprijs voor de Vrede. Op zondag 26 januari 2020 komt ze voor ‘Samen in Vreugde’ spreken in het PCS te Kiewit.

Na het afruimen van de tafel, was het tijd om het stil te maken. Drie kaarsjes brandden op de mooie adventskrans. Het evangelie van Matteüs 21, 28-32 werd gelezen en we deelden wat ons raakte :

  • Om het Rijk Gods binnen te gaan -> Geloven
  • Geloof is heel persoonlijk, zit heel diep in je hart -> enkel God kan het zien…
  • Belangrijk dat je gelooft in Jezus -> Hij is ook vandaag in het hier en nu met zijn onvoorwaardelijke Liefde…
  • Door te geloven in Jezus blijven wij in verbondenheid leven met God de Vader…
  • Niet ‘doen-alsof’
  • Telkens opnieuw aftoetsen en onszelf in vraag stellen…
  • Juiste intenties…
  • Alle tijd die we besteden aan oordelen over anderen, kunnen we beter aan onszelf besteden om onszelf te verbeteren…

Naar gewoonte werd het evangeliegesprek afgesloten met “Neem mij aan zoals ik ben”.
We namen afscheid van elkaar…
Vastbesloten op weg naar Kerstmis, die weg samen met Jezus te gaan…

Lieve groetjes van Petra

 

Aan tafel bij Marijke – 3 december 2019

De donkere avond, waarin we naar Marijke reden, werd verlicht door hier en daar kerstlichtjes die aan de huizen fonkelden. Het gaf een feestelijk gevoel. En dat gevoel namen we mee naar binnen bij Marijke. Lachend begroetten we elkaar en begonnen aan de voorbereiding van een uitgebreid avondmaal. Deze keer bestaande uit meerdere voorgerechtjes, soep, hoofdgerecht en een nergens nog te vinden zelfgemaakt dessert dat nostalgische herinneringen opriep.

We zongen het ´Magnificat` en konden dan van al dat lekkers proeven en met elkaar in gesprek gaan. Allerhande thema´s kwamen aan bod. Vermits zondag 1 december de adventsperiode was ingezet en de digitale adventsretraite was gestart, werd ook gedeeld met elkaar hoe we deze adventsretraite samen kunnen beleven.

Na de maaltijd maakten we het stil voor het evangelie van Lucas 10, 21-24. Eén kaarsje brandde op de mooie adventskrans. We vertelden wat ons raakte:

  • Angstig zijn om dingen los te laten houdt ons soms tegen ons te richten op het goede, op Jezus Christus…
  • Ratio = afgod van deze tijd, maar dat is niet alles…
  • Als je leeft uit de genade van God, in het geloof, vertrouwen op God dan
    ZIEN wij dat God ons richtwijzers geeft om te ZIEN.

    •        stel je open, fris en onbevangen als een kind…
    •         ZIEN geeft innerlijke rust…
    •         ZIEN geeft dankbaarheid…
    •         Wij zullen gelukkiger worden als we ´eerst` naar ´Jezus KIJKEN`.
    •         Dan zullen we gelukkiger zijn ook in donkere momenten…

Enkele mooie uitspraken van:
– Monseigneur Schreurs : “Spelend leven, we hoeven niet te zwaar te tillen als we uit die genade leven.
– Paus Franciscus : “Discussie die zwaar is, komt niet van de Geest. De Geest is vrolijk speels.”

Nog iets dat Marijke deelde : Vandaag is het de grote dag van missionaris Franciscus Xaverius. Eén van de belangrijkste Jezuïeten. Hij speelde een belangrijke rol in de opbouw van de missie in Zuid- en Oost-Azië. 
Ook hebben we gedacht aan Pater Bob zaliger, die zijn verjaardag viert op 9 december.
Het evangeliegesprek werd afgesloten met het lied “Neem mij aan zoals ik ben”.
De afwas was deze keer voor de afwasmachine…
We namen afscheid van elkaar. Met innerlijke rust, van plan om eerst te ZIEN/KIJKEN naar Hem, vertrokken we naar huis terug.

Lieve groetjes van Petra

 

Zondag 24 november 2019

Ons groepje was klein maar fijn….

We kwamen samen bij mij thuis in Melveren.

Uit het nieuwste boekje van Nicolaas Sintobin, “Wat deed God voor Hij de wereld schiep“, kozen we uit de 51 vragen, vraag 39  “Heeft het lijden zin?” Kan jij iets leren van de wijze waarop Jezus omging met lijden?

Enkele gedachten:

  • Ja, ik leer eruit met mijn beperktheden liefdevol om te gaan en niet bitter te worden.
  • Niet mezelf op de eerste plaats te zetten
  • Jezus is mens willen zijn tot ín het lijden en de dood om ons te laten zien, dat alle   moeilijkheden dóor-liefd en door-wonnen kunnen worden om uiteindelijk in te groeien in Zijn koninkrijk van Liefde
  • Het lijden op zich heeft geen zin, maar door het te beleven met en zoals Jezus, krijgt het  geweldig veel zin voor mezelf en anderen.

We hebben veel deugd beleefd aan ons biddend sprekend en gezellig samen zijn.

Marijke

 

Aan tafel bij Marijke – 19-11-2019

Na een heerlijke, koude, zonnige dag, arriveerden we in het licht van de maan bij Marijke. De temperatuur nog net boven het vriespunt. We waren niet de eersten, onze vreugdevrienden verwelkomden ons op de gekende warme manier. Eén van hen had de weg naar ‘aan tafel bij Marijke’ voor de eerste keer afgelegd. Hartelijk welkom!

Na het dekken van de tafel, het opwarmen van onze meegebrachte gerechtjes en het zingen van  ‘Ubi caritas’ ,wat trouwens prachtig klonk, konden we genieten van al dat lekkers en van een leuke babbel. Van relatie-retraite, over huwelijksjubileum en huwelijksreis, tot in de Scandinavische natuur… Het was een gezellig gesprek.

Hierna maakten we het stil. Het evangelie Lucas 19, 1-10 werd gelezen waarna we met elkaar deelden wat ons raakte :

  • Een zekere Zacheüs poogde te zien wie Jezus was…
  • Om Hem toch te zien, liep hij hard vooruit…
  • “Klim” vlug naar ‘beneden’…
    • Als je als “rijke” hoog staat en je wil naar beneden komen, is het wel “klimmen” dat je moet doen…
  •   Jezus zegt : ‘Want ook deze man is een zoon van Abraham’
    •  Jezus wil dat wij iedereen liefhebben en niemand uitsluiten
  •  Een echte ontmoeting tussen Jezus en Zacheüs :
    •  Zacheüs -> afleggen wat hindert
    •  Jezus -> Hij komt op voor Zacheüs, maakt voor hem de weg weer vrij en brengt hem terug in de gemeenschap…
  •  Bij wie kunnen wij aanvoelen wie openstaat, waar wij binnen kunnen…

Een vraagje dat dit oproept : Is het niet voldoende dat wij elkander ‘die Liefde van Hem’ betonen, om hen die weg te tonen?
Een antwoord : Een aanknopingspunt vinden om ‘echte ontmoeting’ te doen. Proberen te vinden ‘welke liefde’ heeft die ander nodig. De noden liggen dikwijls verschillend… -> = ‘die Liefde van Hem’…
We sloten het evangeliegesprek af met het lied ‘Neem mij aan zoals ik ben’. Mooi.
Na de afwas namen we met een gelukkig gevoel afscheid van elkaar.
In de vrieskou, onder een prachtige sterrenhemel, reden we terug naar huis.

Lieve groetjes van Petra

 

Verslag donderdag bijeenkomst

14/11/2019

Met een 10 tal vrienden begonnen we de samenkomst met een Eucharistieviering en in de namiddag hebben we aanbidding gehouden. Na de viering spraken we nog eens over de impact van Laudato Si. Er werd  in een document samengevat wat we reeds gedaan hadden en de checklist van vorige samenkomst werd er nog bijgehaald. De basis van een ecologische ommezwaai ligt in een algemene ecologische bekering. Die begint bij jezelf en  gestoeld op gebed zal ze aanstekelijk werken. Het doel van de checklist is niet zozeer de lijst op zichzelf navolgen. Het gaat erom aandacht te hebben voor onze ecologische voetafdruk die moet verkleinen.

Na de aanbidding vertelde Berty over een boomkweker waarmee hij vroeger zaken deed. Die man is in die kringen opgemerkt voor de manier waarop hij omgaat met het kweken van jonge planten. Berty kende die man met zijn werkwijze al van 30 jaar geleden. Hij deed niet mee in de veldslag om zo rap en zoveel mogelijk geld te verdienen. Hij  investeerde in duurzaamheid: volgens hem is duurzaamheid gezondheid van geest en lichaam. In die tijd was hij een voorloper van de geest die zou werken in Laudate Si. Het is goed te horen dat mensen die je niet kent, op heel gewone wijze dagelijks de strijd aangaan tegen louter winstbejag, de strijd voor duurzaamheid voor de mens en zijn omgeving.

Prijsuitreiking, schrijfwedstrijd Even Stilstaan, 2de editie.

Omdat de winnares van de schrijfwedstrijd niet aanwezig kon zijn op de officiële prijsuitreiking, is er te Melveren een tweede editie doorgegaan.

Het was een vreugdevolle bedoening. Een talrijke groep ‘Samen in Vreugde – gangers’ waren aanwezig. We klonken samen op onze eregast, de winnares.

Uiteraard werd het winnende stukje door de winnares zelf voorgedragen en zelfs geduid. Prachtig.

Ook alle andere in de prijzen gevallen stukjes werden nog eens voorgelezen. En een vleugje muziek als intermezzo kon niet ontbreken.

Dan was het tijd om de prijs te overhandigen. Een kunstwerk wat de naam ‘De engelbewaarder’ kreeg, werd door de kunstenares zelf overhandigd en door de winnares blij verrast in ontvangst genomen.

Om deze gezellige namiddag goed af te sluiten werden we nog getrakteerd op koffie en een heerlijke zelfgemaakte taart.

Petra